Article

Έτσι «χτίζει» την απατεωνιά το ελληνικό κράτος.Του Γιώργου Κράλογλου

Θα μου πείτε ότι καίγεται η γούνα μας με τα μνημόνια που θα έρχονται βροχή και εγώ ασχολούμαι με τις απατεωνιές που προσφέρει ως «ευκαιρίες» η ελληνική σοβιετία. Σωστά αλλά η κρατική ξετσιπωσιά που θα μεταφέρω (όπως μου την διατύπωσαν κάποιοι «καμένοι» της πιάτσας) βρίσκεται άμεσα στην επικαιρότητα. Γιατί έχει να κάνει με τα μπάνια του λαού.
Να πως έχουν τα πράγματα. Το μέγα ελληνικό σοβιετικό κράτος της μεταπολίτευσης έχει την ευθύνη να κουλαντρίζει, ανάμεσα στα άλλα, και την κρατική ακίνητη περιουσία, προς όφελος των «μπολσεβίκων» του.
Στην περιουσία αυτή συμπεριλαμβάνονται και χιλιάδες «γυμνές» (έως και εγκαταλελειμμένες) παραλίες και ακτές προσφερόμενες για τα μπάνια του λαού και του ελεύθερου τουρισμού.
Αυτές τις παραλίες έχουν εντοπίσει αγρότες και άλλοι (νέοι κυρίως) από τις τοπικές κοινωνίες που ενδιαφέρονται να τις εκμεταλλευθούν πληρώνοντας ενοίκιο στο κράτος με σκοπό (έναντι μικρού κέρδους) υπηρεσίες στους λουόμενους με τις γνωστές μας ξαπλώστρες, ομπρέλες και άλλες πρόχειρες υπηρεσίες.
Έως εδώ όλα καλά και όλα γνωστά σε όλους μας καθώς, οι περισσότεροι, κάνουμε και μόνιμη χρήση τις καλοκαιρινές περιόδους.
Αυτό που δεν ξέρουμε είναι τι επικρατεί με την ενοικίαση και την αδειοδότηση, αυτών των τοπικών καλοκαιρινών επιχειρήσεων που όμως η κρίση τις αναβαθμίζει σε κεντρικό σπόνδυλο στην τουριστική ραχοκοκαλιά της οικονομίας μας.
Με διάφορα, γραφειοκρατικής μορφής και άλλα ακαταλαβίστικα (για τους τοπικούς παράγοντες) προσχήματα οι αρμόδιες αρχές για την ενοικίαση και αδειοδότηση των παραλιών (Κτηματική Υπηρεσία, Λιμενική Υπηρεσία και μέχρι το 2016 και οι Δήμοι σε συνδυασμό με τις υπηρεσίες αυτές) φθάνουν μέχρι και τις αρχές Ιουλίου(!!) και δεν έχουν προετοιμαστεί για τις ενοικιάσεις και την έκδοση των αδειών.
Αλλά οι ενδιαφερόμενοι βλέποντας από τον Μάιο ή τον Ιούνιο (πολλές φορές και το Πάσχα) κίνηση και ζήτηση από τους ντόπιους, τους εκδρομείς και τους τουρίστες στήνουν τις ξαπλώστρες και τις ομπρέλες χωρίς να πάρουν την άδεια με το επιχείρημα «…Εμείς εδώ είμαστε και θέλουμε να νοικιάσουμε την περιοχή. Ας μας φωνάξουν να πληρώσουμε αμέσως».
Και από το σημείο αυτό αρχίζει το μπάχαλο και τα αποκαλυπτήρια για τη γύμνια του ελληνικού κράτους ακόμη και στις απλές υπηρεσίες για τα μπάνια του λαού.
Η τοπική αστυνομία ή το Λιμενικό (κάνοντας σωστά τη δουλειά τους) ζητάνε την άδεια για τις παραλίες που «οργάνωσαν» οι ενδιαφερόμενοι και άρχισαν να δέχονται κόσμο. Σε πολλές δε περιπτώσεις την αστυνομία την ενημερώνουν και οι ίδιες οι αρχές εκδόσεως των αδειών μετά από καταγγελίες που κατά κανόνα έχουν ανταγωνιστικά τοπικά κίνητρα.
Ο καταγγελλόμενος από την αστυνομία καλείται να πληρώσει πρόστιμο που φθάνει (ανάλογα με την περίπτωση και την περιοχή) στα 1.000-1.500 ευρώ. Η δε ποινή διαρκεί μέχρι την επόμενη καταγγελία…
Εδώ ακριβώς είναι που εμφανίζεται ως «ναυαγοσώστης» η απατεωνιά που όμως καλλιεργεί η ανευθυνότητα του κράτους!!!
Ο ενδιαφερόμενος ζυγιάζει το ύψος του προστίμου από την μια και από την άλλη τα κέρδη που θα έχει αν δεν τα μαζέψει τις καρέκλες «παίζοντας» με τις πληρωμές των προστίμων…
Αν του βγει ότι το κέρδος του είναι μεγάλο μπαίνει στη λογική της απατεωνιάς και το ρισκάρει πληρώνοντας το πρόστιμο για να κερδίσει χρόνο μέχρι να έλθει η ημερομηνία να πάρει την άδεια και να επιστρέψει στην νομιμότητα!!!
Εάν δεν του βγαίνει «κοστολογικά» το πρόστιμο… ζητάει την κατανόηση της αστυνομίας για 1-2 ημέρες. Τα μαζεύει, ως νομιμόφρων πολίτης, αφήνοντας το περιστατικό να ξεχασθεί… Και περιμένει να δει τι θα κάνει.
Δεν βάζω το χέρι μου στο ευαγγέλιο ότι τα πράγματα έχουν (έτσι ακριβώς) όπως μου τα περιγράφουν αυτοί που επιμένουν πως πρόκειται για αναλγησία του κράτους και δεσποτισμό εκείνων που επιφορτίστηκαν με την αρμοδιότητα των συγκεκριμένων αδειών.
Προσωπικά (μετά από δεκαετίες ρεπορτάζ σε κρατικές υπηρεσίες και υπουργεία) δεν ξαφνιάζομαι και δεν απορώ καθώς (αποδεδειγμένα), σε όλη την οικονομία που αγγίζει τον χώρο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, δεν συναντάς σαφείς, σταθερούς και διαφανείς κανόνες παιχνιδιού.
Και είναι να απορείς. Στην Ελλάδα με παραλίες συνολικής έκτασης 5.000 χιλιομέτρων (χερσαία και νησιώτικη) πόσο δύσκολο είναι να καταλάβουμε ότι κορυφαία τουριστική προτεραιότητα πρέπει να είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη θαλάσσια τουριστική περίοδος (τουλάχιστον 8μηνη) με ταυτόχρονη αξιοποίηση των ακτών μέσα από τοπικά επιχειρηματικά κίνητρα (όπως και οι συγκεκριμένες άδειες) που να ενεργοποιούνται σε μόνιμες και σταθερές ημερομηνίες. Τόσο φιλοσοφία θέλει;

33 views